Pappa al pomodoro, czyli z włoskiego po prostu zupa z chleba i pomidorów. I wcale nie smakuje jak polska pomidorówka, oj nie. Jest inna. Bardzo intensywna w smaku, aromatyczna, z nutą pysznej oliwy z pierwszego tłoczenia i podpiekanych pomidorków koktajlowych. Szczerze mówiąc jest rewelacyjna :)

Zupa z pomidorów bardzo mi posmakowało, mój Mąż nazwał ją pomidorową owsianka, bo dodatek chleba sprawia, że ma podobną konsystencję. Za to jeśli chodzi o smak to intensywnie pomidorowy, pycha! Na samą myśl o tej zupie mam na nią ochotę.

A przepis jest w książki Jamiego Olivera “Włoska wyprawa Jamiego” i chyba bliskie mi są takie smaki włoskie, sycące i aromatyczne, bo zupa podbiła moje kubki smakowe. Pomidory, świeża bazylia, czosnek i oliwa -- fantastyczne! Polecam Wam gorąco i życzę smacznego.

Składniki

• 500 g pomidorków koktajlowych
• 3 ząbki czosnku
• listki świeżej bazylii
• 2 puszki (2 x 400 g) pomidorów
• oliwa
• sól i pieprz
• pół bochenka chleba

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Listki bazylii zrywam z krzaczka i rwę na mniejsze części (jeśli są duże). Czosnek kroję drobno..
	Krok 2. Pomidorki koktajlowe lekko rozgniatam widelcem. Dodaje jeden pokrojony ząbek czosnku, troszkę bazylii. Doprawiam solą i pieprzem oraz delikatnie oliwą. Wstawiam do nagrzanego do 180 C piekarnika i piekę około 20 minut.
	Krok 3. Do garnka wlewam kilka łyżek oliwy, wrzucam pozostały czosnek i listki bazylii, chwilkę duszę.
	Krok 4. Dodaję pomidory (z puszki czy też zwykłe -- my zazwyczaj mieszamy). Dodaję też niecały litr wody, a jeśli biorę pomidory z puszki to też wlewam zalewę. Gotuje ok. 15 minut.
	Krok 5. Chleb (najlepiej czerstwy) dzielę na mniejsze kawałki. Wrzucam do zupy.
	Krok 6. Podpieczone pomidorki dodaje do zupy i gotuję całość jeszcze około 10 minut. Na koniec dodaję około 6-7 łyżek oliwy. Podaje przybrane bazylią. Smacznego.

Bardzo słona a jednocześnie pożywna zupa rybna. Zupa z solonego dorsza, bo to właśnie dzisiaj na nią Was zapraszam, jest wyśmienita, chociaż muszę przyznać, że to m0je pierwsze spotkanie z zupą tak słoną. Jest to zupa warzywna, z dodatkiem kawałków ryby. Tą rybą jest wspomniany dorsz, który przez dobę powinien leżeć w soli.

Więcej soli się nie używa, niż ta, którą “wciągnie” dorsz. Zupą można się najeść do syta, polecam do niej kawałek pieczywa, chociaż i bez tego zupa syci niesamowicie. Przepis na zupę z solonego dorsza jest z książki J. Olivera “Włoska wyprawa Jamiego” i jest to kolejne fajne danie z kuchni włoskiej.

Jeśli lubicie wiele warzyw, rybę i macie ochotę na inny smak, to zupkę polecam Wam gorąco :) Smacznego.

PS: dopisać muszę, że po włosku ta zupa to Zuppa di baccala i kiedyś była to zupa marynarzy z Toskanii. Dorsz zasalany był po to, aby się nie psuł -- taka metoda konserwowania ryby. Często można kupić dorsza już zasolonego, a to, że w przepisie jest tyle soli to właśnie po to by nie mając takiego dorsza móc zrobić go samemu :)

Składniki

• 500 g filetów z dorsza bez skóry
• 1 cebula
• 2 marchewki
• 1 łodyga selera naciowego
• 2 ząbki czosnku
• 1 pęczek pietruszki
• 1 papryczka chili
• 2 puszki pomidorów 400 g
• 1 litr wody
• kilka kropel soku z cytryny
• garść soli morskiej
• pieprz do smaku
• oliwa

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Dzień wcześniej dorsza zasypuję garścią soli i mieszam. Wstawiam do lodówki najlepiej na cała noc. Potem dorsza przepłukuję w wodzie.
	Krok 2. Wszystkie warzywa kroję w niewielka kostkę, plasterki lub siekam. Jeśli chodzi o natkę pietruszki to siekam ogonki, a listki zostawiam głównie do podania.
	Krok 3. Wlewam oliwę do garnka (około 4-5 łyżek) i wrzucam warzywa. Podsmażam je chwilę, potem przykrywam pokrywką i na niewielkim ogniu duszę (około 15 minut).
	Krok 4. Dodaję pomidory i wody i gotuję około 20 minut.
	Krok 5. Dodaje filety z ryby przykrywam i gotuję około 20-30 minut.
	Krok 6. Skrapiam sokiem z cytryny, dodaję pieprz do smaku. Jeśli zupa jest zbyt gęsta to dodaję trochę gorącej wody. Nakładam na talerze, dekoruję natką pietruszki i skrapiam delikatnie oliwą. Smacznego ;-)

Niewielkie pizze z aromatycznym wierzchem -- pizzetki z szynką parmeńską i sosem serowym. Oczywiście Wy możecie zrobić jedną dużą pizze, ale powiem Wam, że te niewielkie pizzetki to świetne rozwiązanie. Są proste, podzielne, fajnie prezentują się na stole, a dla niejadków można położyć na takiej pizzetce inne nadzienie.

Chociaż ciężko mi uwierzyć, że komuś pizzetki z szynką parmeńską nie będą smakować, bo są rewelacyjne. Jeśli nie możecie dostać szynki parmeńskiej to proponuję zastąpić ją cienko krojonym boczkiem wędzonym. Nie jest to oczywiście to samo, ale smak podpieczonej szynki parmeńskiej chyba właśnie temu jest najbliższy.

Proponuję też sos serowo-śmietanowy, bo fajnie współgra a pomidorowy mógłby zbytnio przyćmić inne smaki, chociaż zapewne też wyjdzie smacznie. Ciasto na pizzetki jest bardzo proste, wychodzi świetnie, nie ma z nim wiele pracy. Ja swoje pizzetki formuję dłońmi, a ich nierówne kształty są bardzo fajne. Polecam :)

Składniki

ciasto:

• 2,5 szklanki mąki
• 1 szklanka wody
• 2 łyżki oliwy
• ok. 15 g drożdży świeżych lub 7 g suchych
• 1 łyżeczka cukru

wierzch:

• ok. 150 g szynki parmeńskiej
• 2 łyżki masła
• 200 g śmietany 18%
• 40 g sera parmezan

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Wszystkie składniki ciasta umieszczam w misce. Jeśli używam drożdży świeżych to najpierw rozpuszczam je w wodzie i dopiero tą mieszankę wlewam do miski. Mieszam.
	Krok 2. Przekładam na blat i zagniatam aż będzie elastyczne i gładkie.
	Krok 3. Smaruję lekko oliwą i wstawiam do miski pod ściereczkę na 25-30 minut.
	Krok 4. w międzyczasie przygotowuje sos. Rozpuszczam masło, dodaje śmietanę i mieszam. Potem dodaję ser parmino/parmezan starty na tartce o małych oczkach. Ja do tego sosu używam już takiego gotowego startego do kupienia w małych paczuszkach.
	Krok 5. Po tym czasie ciasto będzie lekko podrośnięte, troszkę zwiększy objętość. Wyjmuję z miski i dzielę na 5 części (możecie i więcej jeśli chcecie jeszcze mniejsze pizzetki).
	Krok 6. Lekko podsypuje mąką i formuję dłońmi pizzetki takie w miarę okrągłe.
	Krok 7. Każdą smaruję sosem, na to kłade plasterki szynki parmeńskiej. Wstawiam do nagrzanego do 200 C piekarnika i piekę około 12 minut, a te grubsze 15 minut. Gotowe :) smacznego.

Pyszna, kolorowa mieszanka warzyw, posypana startym serem żółtym. Minestrone, bo o niej mówię to pyszna włoska zupa. Bardzo pyszna :) W zasadzie trudno o jeden przepis na minestrone, bo jest to zupa z warzyw sezonowych. Ja podaję Wam taki najbardziej ogólny, z marchewką, kapustą, pomidorami i fasolą. Teraz, można by do niej dodać szparagi lub groszek, potem bób. Jest wiele możliwości. Mój przepis oparłam na miesięczniku ”Sól i pieprz” i książce Jamiego Olivera i jest pycha :)

Minestrone jest na bazie bulionu, najlepszy jest wywar z gotowania kurczaka, ale z powodzeniem możecie wykorzystać bulion z kostki. Zupa na pewno wyjdzie smaczna. Co jeszcze jest ważne przy robieniu minestrone? Cześć warzyw na początku lekko trzeba podsmażyć, by wydobyć z nich dodatkowy “smaczek” :)

Ach i nie zapominajcie o żółtym serem. Taka minestrone posypana żółtym serem… mmm pycha! Tak jak uwielbiam ciągnący ser w zupie neapolitańskiej, tak samo w minestrone smakuje pysznie. Polecam minestrone na wiosnę :) Smacznego.

PS: Minestrone to hasło-danie, które było rozwiązaniem wczorajszego konkursu na Facebooku -- nagrodą był nasz super kubek :) ale niebawem pojawią się kolejne mini konkursy, podpowiem, że pewnie coś na forum, ale nie tylko.

Składniki

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Liście kapusty wkładam na chwilę do gorącej wody, potem odcinam żyłki te najgrubsze i kroję w paski.
	Krok 2. Marchewkę obieram i kroję w plasterki, cebulę w paseczki. Pomidory obieram ze skórki, kroję na ćwiartki albo małe kawałki.
	Krok 3. Na łyżce masła podsmażam chwilę marchewkę i cebulę. Dolewam do tego bulion i gotuję około 15 minut.
	Krok 4. Do garnka dodaje pomidory, kapustę pokrojona w paski i odcedzona fasolkę z puszki. Gotuje około 5-10 minut. Doprawiam solą, pieprzem i dodaję łyżkę octu. Przed podaniem, już na talerzu, posypuję zupę startym żółtym serem. Gotowe, smacznego :)

Pyszne i aromatyczne danie. Delikatne zielone szparagi i aromatyczna szynka parmeńska, a do tego sos śmietanowo-serowy. Pycha! Szparagi zapiekane w szynce parmeńskiej smakują pysznie, nie są trudne do zrobienia, a na pewno zaskoczą gości.

Zaskoczą bądź nie, bo danie jest co raz bardziej popularne, ale na pewno zachwycą, bo szparagi zapiekane w szynce parmeńskiej są naprawdę smaczne. Możecie zapiekać je w mniejszych naczynkach by każdemu podać porcję prosto z piekarnika albo w jednym dużym. Z sosu można zrezygnować, ale moim zdaniem z tym sosem są wyjątkowo smaczne :) Wiele smaku dodaje tutaj parmezan, dodatkowo podkreśla smaki. Po prostu trzeba spróbować. Smacznego.

Składniki

• pęczek zielonych szparagów
• ok. 100 g szynki parmeńskiej
• 2 łyżki masła
• ok. 100 g śmietany 18%
• 40 g sera parmezan
• troszkę oliwy

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Szparagom odcinam zdrewniałe końcówki lub odłamuję. Następnie delikatnie obieram, tak 1/3 od dołu.
	Krok 2. Lekko związuję nitką i wstawiam do wrzącej wody w garnku. Łepki szparagów powinny wystawać na wodę, one gotuję się najszybciej i wystarczy im para. Gotuję około 10 minut -ja zazwyczaj wyciągam jednego i sprawdzam czy jest miękki.
	Krok 3. Na patelni przygotowuję sos śmietanowo-serowy. Najpierw rozpuszczam masło, potem dodaję śmietanę, mieszam, a następnie starty ser parmezan. Mieszam.
	Krok 4. Szparagi zawijam w plasterki szynki. Układam w naczyniu żaroodpornym (ja na dno naczynia wlewam dosłownie kroplę oliwy). Polewam sosem. Wstawiam do nagrzanego do 200 C piekarnika i piekę około 12-15 minut. Gotowe. Smacznego.

Sycąca zupa krem z ciecierzycy, troszkę z pogranicza dania z makaronem, jednak moim zdaniem bliżej jej do gęstej zupy. Syci nieziemsko. Smak świetny. Szczególnie polana kilkoma kroplami oliwy z pierwszego tłoczenia i posypana listkami świeżej bazylii. Mniam.

Przepis to inspiracja z książki “Włoska wyprawa” Jamiego Olivera i z pewnymi zmianami danie zagościło w naszej kuchni. Uprzedzę Was od razu, że na drugi dzień warto zupę dodatkowo rozcieńczyć, bo “wchłania” w tajemniczy sposób wodę i jest bardzo gęsta. Nie bójcie się rozwadniać, zupa krem z ciecierzycy na pewno nie straci smaku.

Do zagryzania zupki polecam bagietkę lub inne jasne pieczywo. Smacznego.

Składniki

• 1 mała cebula
• 1 łodyga selera naciowego
• 1 ząbek czosnku
• oliwa
• szczypta rozmarynu
• 400 g ciecierzycy
• 500 ml bulionu drobiowego
• 100 g drobnego makaronu
• sól
• pieprz czarny
• garść listków bazylii do podania
• oliwa do podania

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Seler naciowy kroję w kawałki. Kroję też cebulę i czosnek.
	Krok 2. Do garnka wlewam oliwę (tak by przykryła dno), wrzucam pokrojone warzywa. Duszę pod przykryciem około 10-20 minut.
	Krok 3. Dodaję soczewicę. Soczewicę namoczyłam jakieś 6 godzin wcześniej, ale możecie też użyć takiej z puszki. Zalewam bulionem (może być kostka rosołowa rozpuszczona we wrzątku). Dodaje jeszcze 1 szklankę wrzątku i gotuje około 30 minut na niewielkim ogniu.
	Krok 4. Po tym czasie wyjmuje troszkę soczewicy do miseczki.
	Krok 5. A resztę miksuje blenderem.
	Krok 6. Doprawiam przyprawami, ewentualnie troszkę rozcieńczam (ale to też można potem).
	Krok 7. Dodaje odłożona ciecierzycę, wsypuje suchy makaron, wlewam około 0,5 litra wody wrzącej i gotuję kilka minut, aż makaron rozmięknie. W razie potrzeby jeszcze troszkę rozcieńczam. Podaję skropione oliwą i przybrane listkami bazylii. Do tego serwuję jasne pieczywo jako dodatek. Smacznego.

Spaghetti alla trapanese to danie, które podobno robione jest przede wszystkim we włoskiej Trapani. Dla mnie to spaghetti z migdałami, z dodatkiem pomidorów, grana padano i bazylii. Jest świetne! Przepis znalazłam w książce Jamiego Olivera i okazał się strzałem w dziesiątkę.

Jeśli lubicie migdały i dania z makaronem, to na pewno spodoba Wam się taka kompozycja smaków. Pomidory, bazylia, nutka czosnku, sporo włoskiego sera i oliwy i oczywiście migdały. Już wiele razy przekonałam się, że orzechy w daniach głównych to rewelacyjny pomysł. Na przykład kurczak smażony z orzechami nerkowca czy wołowina z nerkowcami -- pyszności. Tak i w tym przypadku migdały to genialny pomysł.

Spaghetti alla trapanese jest smaczne i sycące, idealne jako wiosenne danie. Polecam.

Składniki

• spaghetti
• 150 g migdałów w łupinkach lub bez
• 1-2 ząbki czosnku
• 1 szklanka listów świeżej bazylii
• 150 g sera grana padano lub parmezanu
• oliwa
• 600 g pomidorów
• sól i pieprz

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Pomidory nacinam lekko i zalewam wrzątkiem. Następnie obieram ze skórki. A potem kroję na mniejsze kawałki.
	Krok 2. Na patelnię wlewam oliwę (by przykryła dno), wrzucam pomidory i duszę je, co jakiś czas mieszając i “rozdeptując” drewniana łyżką. Pomidory powinny zrobić się takie “papkowate” po około 20 minutach. Do tego dania możecie wykorzystać pomidory bardzo dojrzałe, jak i te ledwo co, każde będą dobre.
	Krok 3. Migdały wsypuję na suchą patelnię i prażę kilka minut. Potem jak ostygną (uwaga, te z patelni mogą poparzyć!) siekam drobno.
	Krok 4. Bazylię razem z czosnkiem siekam w malakserze na “papkę”. Następnie dodaje do posiekanych migdałów i mieszam.
	Krok 5. Ser grana padano ścieram na tarce o drobnych oczkach. Możecie też kupić już gotowy starty ser -- to wygodne :) ważne by miał smak.
	Krok 6. Dodaję oliwy, tak na oko 5-6 łyżek, oliwa jest do smaku, może być i 4-5 łyżek.
	Krok 7. Makaron gotuję al dente.
	Krok 8. “Rozciapciane” pomidory przekładam do miski z pozostałymi składnikami sosu. Mieszam. I teraz w zależności od tego jak wolicie, można polać sosem ugotowany i odcedzony makaron lub (moim zdaniem lepsze rozwiązanie) wrzucić makaron do miski z sosem i całość wymieszać i wtedy dopiero nałożyć na talerze. Smacznego.

Pyszne i proste danie z makaronem. Tagliatelle w sosie serowym z pietruszką jest niesamowicie smaczne. Bazą tego dania jest śmietana i aromatyczny włoski ser -- parmezan lub grana padano. Niesamowity serowy aromat i świeżość pietruszki sprawia, że po to danie sięgamy wyjątkowo często.

Tagliatelle w sosie serowym to stała pozycja wśród naszych ulubionych dań. Zresztą do tego dania mamy pewien sentyment. Kilka lat temu to danie zaserwował na kolacje, jeszcze wtedy nie, mój Mąż. Chyba właśnie przy okazji tego dania poznaliśmy smak włoskiego, aromatycznego sera… i chyba właśnie od tamtej pory, zawsze mamy kawałek takiego w lodówce. W tym daniu włoski ser gra jeden z głównych smaków i smakuje nieziemsko. Pycha!

Wtedy to danie wydawało mi się niesamowicie “arystokratyczne”, dzisiaj codzienne, ale tak samo smaczne. Te kilka lat temu znaleźliśmy je na mniammniam.pl (z tego co pamiętam), od lat jest w naszej kuchni, już teraz robione troszkę “na oko” i “do smaku” i zawsze wychodzi rewelacyjnie. Polecam wszystkim. Syci i pysznie smakuje.

Składniki

• ok. 300 g śmietany 18%
• 50 g startego parmezanu lub grana padano
• 1,5 -- 2 łyżki masła
• niecała natka pietruszki
• makaron tagliatelle

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Na patelni rozpuszczam masło (może być roślinne). Dodaję śmietanę i mieszam, aż się połączą. Raczej na niewielkim ogniu. Następnie dodaję starty drobno ser włoski i mieszam.
	Krok 2. Kiedy jest już wymieszane, to dodaje posiekana pietruszkę. Mieszam.
	Krok 3. Wyłączam gaz. Wrzucam ugotowane i odcedzone tagliatelle i mieszam, aby każdy “kluseczek” oblepił sos. Podaję natychmiast, smacznego!

Jedną z naszych ulubionych pizz, poza pizzą owocową, jest właśnie pizza serowa. Najlepiej taka różnorodna, z całą gamą smaków serów, gdzie lazur stopił się z edamerem, a mozzarella połączyła z camembertem bądź kozim. Oczywiście umiar jest najlepszy, więc zawsze poprzestaję na czterech rodzajach.

Nie ukrywam, że jeśli czasem jemy coś na mieście to kusi nas serowa pizza, ale ta w domu robiona jest równie smaczna, a może i dużo lepsza, bo mogę tam napakować tyle serów i takich rodzajów, na jakie tylko przyjdzie mi ochota.

Pizza serowa może być na sosie pomidorowym (jak na przykład w pizzy z mozzarellą wytrawnej) lub na beszamelu. Ja proponuję ten drugi, bo nie przyćmiewa serowych aromatów. Zapraszam więc na moją serowa pizzę na beszamelu, na średnim cieście i o pięknym aromacie.

Składniki

• 500 g mąki pszennej zwykłej
• 7 g drożdży instant lub 14 g świeżych
• 1/2 łyżki soli morskiej
• 1/2 łyżki cukru pudru
• ok 320 ml wody

wierzch pizzy:

• 2 łyżki masła
• 2 łyżki mąki
• ok 1 i 1/3 szklanki mleka
• 1 łyżeczka gałki muszkatołowej
• sól i pieprz
• po ok 70 g serów (3 -- 4 rodzaje)  ja polecam:
  • lazur
  • mozzarella
  • ser kozi, feta lub camembert
  • edamer lub inny zwykły żółty

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. W misce umieszczam wszystkie składniki na ciasto na pizzę. Mieszam wszystkie składniki a następnie przekładam na blat i wyrabiam.
	Krok 2. Jak wyrobione ciasto będzie już gładkie i jędrne to wkładam do miski. Przykrywam ściereczką i odstawiam na 30-40 minut by podrosło.
	Krok 3. W tym czasie przygotowuję sos itp. Sos: na patelni rozpuszczam masło, dodaję mąkę, a gdy się połączą to wlewam mleko, mieszam dokładnie, dodaje gałki muszkatołowej, pieprz i sól. Sos musi być gęsty i gładki (przeczytaj więcej o sosie beszamelowym)
	Krok 4. Sery kroję na plasterki lub w kostkę.
	Krok 5. [tak wygląda ciasto na pizze po niedługim leżakowaniu]. Wyjmuję ciasto z miski, chwilę wyrabiam a następnie podsypuję troszkę mąką i wałkuję.
	Krok 6. Wałkuję na kształt koła, mniej więcej o średnicy 35 cm.
	Krok 7. Układam ciasto na blaszce do pieczenia, smaruję sosem beszamelowym, układam sery. Wstawiam do piekarnika nagrzanego do 230 C na 20-25 minut.
	Krok 8. Kroję i podaje zaraz po wyjęciu z piekarnika. Smacznego.

Aromatyczne penne z bekonem i grana padano oraz rukolą. Uwielbiam sery włoskie, twarde, dojrzewające, takie jak grana padano, parmezan, parmino czy inne podobne. Zawsze są w naszej kuchni. A to włoskie penne poznałam w pewnej włoskiej knajpce, co prawda w centrum Warszawy, ale z menu iście italiano :)

A penne z bekonem i grana padano tak posmakowało mi, że gości w naszym jadłospisie często, tym bardziej, że jest to danie super szybkie. Ugotować penne, usmażyć boczek na oliwie z dużą (im więcej tym lepiej) ilością papryki, udekorowa serem grana padano i świeżą rukolą. Voila! Smacznego :)

Składniki

• 200 g bekonu (ewentualnie boczku)
• ok 4 łyżek oliwy
• 3 łyżeczki papryki ostrej
• rukola
• ok 50 g sera grana padano (lub innego włoskiego)
• makaron penne (dla 2 osób daję 1/2 paczki, dla 4 całą)

Przygotowanie -- wersja ilustrowana

	Krok 1. Bekon kroję w wąskie paseczki (czasem można dostać już taki ładnie pocięty, ja nie ukrywam, że taki często wybieram). Na patelnie wlewam oliwę, wrzucam pokrojony bekon i posypuję papryką (najlepsza ostra).
	Krok 2. Mieszając od czasu do czasu smażę na średnim ogniu. Mi wychodzi około 15 minut. Ma być rumiany, pięknie pachnieć, ale pozostawać wciąż soczysty.
	Krok 3. Makaron penne gotuję al dente.
	Krok 4. Na talerze nakładam makaron, nakładam usmażony bekon (z tłuszczykiem), skrawam grana padano i dekoruję rukolą. Smacznego.